Tokyo pulseerde als een hartslag onder de neonlichten. Luke zat op een houten bankje in een klein yakitori-zaakje, verscholen in een zijstraat van Shinjuku. De regen viel zachtjes op het plastic zeil dat de ingang bedekte. De geur van gegrild vlees en houtskool hing in de lucht.

Aan de andere kant van de toonbank stond een man in een perfect gestreken overhemd obsessief een rij eetstokjes op tafel te rangschikken. Elke beweging even zorgvuldig als de vorige.

‘Je laarzen,’ zei hij plotseling zonder op te kijken, ‘ze kloppen niet.’

Luke keek naar zijn voeten. ‘Hoe bedoel je?’

‘Ze zijn niet volledig laars. Maar ook geen sneakers. Een hybrid. Een ding dat niet hoort te bestaan.’

‘Misschien’, zei Luke.

De man knikte. ‘Maar toch bestaan ze.’

Buiten reed een taxi langzaam voorbij, zijn lichten weerspiegelend in de natte straat. In de verte klonk een stationsomroep door de schemering heen. Luke keek naar zijn laarzen, toen naar de man en zijn rijstokjes. ‘Soms krijgen dingen een tweede kans.’

De man zweeg, schoof één stokje een millimeter naar links en leek tevreden. ‘Soms wel.’

De regen bleef vallen.