Luke vond de kaart in een plas regenwater, precies tussen twee stoeptegels in. Een joker, met een slordige vouw in het midden en de kleuren half weggesleten. Hij pakte hem op en liet het water eraf druipen. De straat was leeg op een paar verdwaalde fietsers na, maar ergens verderop klonk gelach.

Een joker. De kaart die nergens en overal bij hoorde. Die het spel kon maken of breken, afhankelijk van wie hem in handen had. Hij draaide de kaart tussen zijn vingers en keek om zich heen. Amsterdam lag bezaaid met afdankertjes; dingen die ooit iets betekenden maar nu overgeleverd waren aan het lot. Een peuterfiets tegen een bankje. Een kapotte paraplu opgevouwen tegen een vuilnisbak. Een monstera-plant, wachtend op iemand die hem met wat verse potaarde weer in de vensterbank zou willen zetten.

Luke haalde zijn hand door zijn natgeregende haar en stopte de joker in zijn borstzak. Misschien was ‘waardeloos’ gewoon een kwestie van perspectief. Een joker kon het spel veranderen als je wist hoe je hem moest spelen. Net zoals een oude jas weer een favoriet kon worden, een paar vergeten sneakers een nieuw leven kon krijgen als cowboy kicks. Luke keek omlaag naar zijn eigen, favoriete paar. Hij glimlachte. Tweede kansen zaten soms in schoenen, soms in een oude speelkaart. En soms, als je geluk had, in allebei.